Kim yaşlı, kim çocuk?

Takdir-i ilahidir çünkü elden ne gelir ki?

Bu kabulden hareketle konuyu açarsak malum, insan hayata gözlerini açar ve herkes için farklı bir sürede büyüyerek güçlenir; ama sonra yavaş yavaş gücü azalır. Yani “Kime uzun ömür verirsek (yaşlandıkça) onun yaratılışını/gelişmesini tersine çeviririz. Hiç düşünmüyorlar mı?” (Yasin, 36/68) … emr-i ilahisinde buyrulduğu gibi kişinin yaratılışı o istemese de tersine çevrilir, çocuklaşır ve sonra emr-i hak tecelli eder, dar -ul bekaya göçer… 

Not düştüğüm bu ayeti okurken, çevremde ne kadar yaşlı varsa aklıma geliverdi birden. 
Ve pencereden bakıp görebildiğim gökyüzünde ki bulutlardan insan figürleri çizdim muhayyileme…
O kadar çaba göstermeme rağmen günahsız insan gerçekliğini tahayyül edemedim ne yazık ki...
Ve babaannemi, üzerimde bir dolu hakkı olan insanın gençliğini düşündüm haliyle…
Omuzlarına kadar saldığı kocaman başörtüsüyle namaz kılışı aklıma geldi peşi sıra…

Elbette ki çocuktum o sıralar. Namaz kıldığında omzuna bindiğimi, başörtüsünü çektiğimi hatırlayıp şu an namaz kılmaya bile mecali olmayan babaanneme dua ettim tüm içtenliğimle…
Sonra bu düşkünlüğü içimi acıttı, sahi o bilebilir miydi bir gün namaz kılamayacak kadar aciz düşebileceğini?
Hiç yaşlanmayacak ve hiç ölmeyecekmişiz gibi yaşarız, öyle ya... 
An’ı yaşamaktan, yarına dair güzel hayaller kurmaktan fırsat bulamayız ki gerçek olanı düşünmeye… 
Ne varsa an’da vardır çünkü. Yarın denilen zaman diliminde de vardır ama yapılması esas olanları erteleriz türlü mazeretlerle…
“Amaan, sonra yaparız canım!” eşliğinde kurduğumuz cümlelerde saklıdır her şey… 
Huyudur işte, alışmıştır insan yapmak istediği birçok şeyi ertelemeyi…

Çok iyi hatırlıyorum geceleri babaannemin bana “namazını kıl kızım, senin ki şimdi kor ateş gibi yanıyor. Bizimkisi ise mum ışığı!” dediğini ve dinlerdim öylece ne…
Sonra uyuya kalırdım sıcacık koynunda…
Sabah olduğunda evde durdurabilmek mümkün müydü? 
Bahçe kadınıydı, çalışkan ve üretken biriydi o çünkü… 
Elleri toprak kokardı biteviye…

Bambaşkaydı hayat o zaman sanki…
Çamur oynardık sokaklarımızda, bahçelerimizde… 
Çok güzel oyuncaklar yapardık, ellerimiz çamur da olsa kızmazdı annem, babaannem… 
Çamur da olsa insanlardan daha temiz derlerdi bize…
Anlamazdım, kafa da yormazdım tabii o zamanlar, bu söz niye söylenmiş diye…
Yaşlandıkça biz de öğreniyoruz bir şeyler…
Hayat, yaşatırken ders veriyor adeta, tabii ki talip olana…

Canım babaannem, bahçede işini bitirip akşam eve girdiğinde Allah’a şükredip günü yorgunluğunu üzerinden atmak istercesine Yasin süresini okurdu…
Neredeyse hiç ihmal etmezdi okumayı, geç yaşlarında öğrendiği eskimez yazıyla… 
Anlamazdık ama bizde dinlerdik. Ardından ilahi söyler geceye kendince renk katmaya çalışırdı.
Ah babaannem benim! Ne de çok severdi beni…
Zorla yemek yedirirdi bana. “Bak bunu ye, büyünce adda gideceğiz, yemezsen büyüyemezsin.” derdi.

Çok çabuk geçti zaman. Kimse bir şey anlamadı ne yazık ki ve anlaşılamıyor hala kimilerince…
Ne büyüdüğümü fark debildim ne de babaannemin yaşlandığını…
Gözle görülebilir bir şey gibi gelse de anlamıyor ki insan…

Üzgünüm ama elden ne gelir; sokaklarında çocuk yok ve çamur oynadığım mahallem taş yığını şimdi. 
Çıkarmıyormuş anneleri şimdiki çocukları evlerinden… 
Bakıcılar, kreşler var artık… Sonrası malum ilköğretim ve devamı… 
Babaanneler mi? Ne gam, huzur evleri var şimdi; çoluk çocuk, torun toprak hepsi birer hikâye!

Zaman bizi büyüttü derken çok şeyi de değiştirmiş meğer. Babaanneyle aynı evi paylaşmanın güzelliğini, dedenin her akşam eve gelişinde çikolatalar getirmesinin heyecanını tatmalarını ne de çok isterdim aslında…
Hele ramazan aylarının o güzelliğini unutmam mümkün mü; kalabalık bir ortamda iftar açmanın ve sahura kalkmanın?
Babaanne ve dedenin muhabbet fışkıran bakışlarını hangi gözde bulabilir ki çocuklarımız?
“Hadi gel kızım, cicilerini giy de sana cici kız desinler …” diyen babaannemin masallarını dinlemeyi çok isterdim şimdi. Zaman böyle bir şey işte, durdurmak, gerisin geriye döndürmek ne mümkün?
Artık ben uyutuyorum babaannemi. “Cicilerini giy, sana cici desinler...” diyerek çocukluğumda ki anıları hatırlatmaya çalışıyorum ona. 
Geçmişi yâd edip gülüyoruz sonra…

Ama ne yazık ki yemek yedirirken,“Bunu ye de büyünce adda gideceğiz…” diyemiyorum babaanneme…

Her yolun sonu olduğu gerçeğini unutarak yaşamak, biz müslümanların en büyük derdi olmalı aslında. Yaşlandığımızda çocuklaşacağımızı, hepimizin bakıma muhtaç olacağımızı düşünerek davranmak ne de güzel yakışır müslümana…

Mesela “Anne ve babanıza öf bile demeyin” diyen Rabbimizin sözlerini hangimiz uygulayabiliyoruz ki tam anlamıyla? 
Böyle düşünürken aklıma şu soru geldi hemen: Bakıcılara bırakılan çocuklar ilerde annelerini huzurevine göndermekte haklı olmazlar mı şimdi?

Her şeyin tersine işlev gördüğü şu zamanlarda büyük bir sınava tabi tutulduğumuzu bilirsek eğer, vahyin ışığı ile aydınlatırsak beyinlerimizi, neyin yanlış neyin doğru olup olmadığını az çok görebiliriz diye düşünüyorum âcizane…

Ölüm çok yakın, an be an vaki olması işten bile değil…
Her şeyden kaçış var ama ondan asla yok…

Sevcan Atav